Blog

In Nederland ondermijnt extreemlinks extremisme – vaak in de vorm van anarchistische, antifa-achtige en andere radicale linkse groepen – systematisch de democratische rechtsorde, openbare orde en individuele vrijheden. Hoewel officiële rapporten van AIVD en NCTV schijnbaar dat er geen terroristische geweldsdreiging uitgaat van links-extremisme, creëren deze groepen wel een klimaat van angst, intimidatie en zelfcensuur door gerichte acties tegen personen en instellingen. Dit vormt een sluipende bedreiging voor de samenleving.

Links-extremisme: intimidatie en disruptie als kernstrategie

De Nederlandse links-extremistische scene bestaat voornamelijk uit anarchisten, communisten en antifa-achtige groepen. Volgens de AIVD en NCTV uiten zij zich vaak activistisch, maar nemen acties steeds vaker een harder karakter aan. Er is sprake van

vandalisme, zaakschade, intimidatie, doxing (publiceren van persoonlijke gegevens), naming & shaming en home visits

Deze methoden zijn gericht op vermeende “fascisten”, rechtse politici, journalisten, ondernemers, zaaleigenaren en andere tegenstanders. Door adressen openbaar te maken, sloten dicht te lijmen, gebouwen te bekladden of mensen persoonlijk te achtervolgen, creëren extreemlinkse activisten een sfeer van dreiging. Dit dwingt mensen tot zelfcensuur en belemmert het vrije debat. Acties tegen evenementen, bedrijven of demonstraties leiden tot verstoring van de openbare orde, vernielingen en confrontaties met politie.

Bij pro-Palestina- of andere demonstraties sluiten linkse extremisten zich aan en escaleren situaties met geweld tegen politie, vernielingen en ordeverstoringen. Hoewel de algemene bereidheid tot zwaar geweld tegen personen beperkt blijft, tonen incidenten aan dat de drempel voor hardere acties daalt. Dierenrechtenextremisten en andere subgroepen dragen bij aan deze disruptieve dynamiek

Een cultuur van intolerantie

Extreemlinks hanteert een breed “fascisme”-label om een groot deel van het politieke spectrum, inclusief gematigde conservatieven of kritici van immigratie en klimaatbeleid, te demoniseren. Dit rechtvaardigt intimidatiecampagnes die het democratische proces ondermijnen. In plaats van ideeën met argumenten te bestrijden, kiezen zij voor persoonlijke vernietiging: reputatieschade, bedreigingen en sociale uitsluiting. Dit creëert een eenzijdig klimaat waarin alleen hun narratief gedoogd wordt.

De gefragmenteerde maar actieve scene zorgt voor aanhoudende druk op de samenleving. Zaaleigenaren durven geen rechtse sprekers meer toe te laten uit angst voor vandalisme. Politici en critici leven met de wetenschap dat hun persoonlijke gegevens online kunnen circuleren. Dit is geen vreedzaam activisme, maar een bewuste strategie om tegenstanders het zwijgen op te leggen.

Conclusie: een serieuze ondermijning

Hoewel AIVD en NCTV geen terroristische dreiging signaleren vanuit links-extremisme, is de impact reëel: erosie van vertrouwen in instituties, verstoring van het publieke debat en een cultuur van angst. Extreemlinkse tactieken van intimidatie en doxing vormen een sluipend gevaar dat de vrijheid van meningsuiting en de democratische rechtsorde aantast. Consistente handhaving tegen deze vormen van extremisme is noodzakelijk om te voorkomen dat Nederland verder polariseert en radicaliseert door eenzijdige druk van links. Voor actuele inzichten: raadpleeg de Dreigingsbeelden Terrorisme Nederland van de NCTV en AIVD-rapporten.

Ter Apel, 10 mei 2026 – Ongehoord Nederland heeft gisteren een opvallend verslag gepubliceerd van twee gelijktijdige demonstraties in Ter Apel. Terwijl een kleine groep demonstranten tegen de komst van een AZC vrijwel direct door politie en Mobiele Eenheid (ME) werd opgebroken en verspreid, kreeg een Antifa- en extreemlinkse tegendemonstratie voor meer migranten alle ruimte. Het beeld dat naar voren komt, is volgens velen een schoolvoorbeeld van een dubbele standaard binnen politie en justitie.

Verslaggever Elja van Middelkoop van Ongehoord Nederland was ter plaatse. Volgens het verslag werden anti-AZC-demonstranten al bij aankomst tegengehouden, weggestuurd of gearresteerd, nog voordat de demonstratie goed en wel kon beginnen. De politie voerde het bevel uit van de burgemeester: de demonstratie zou niet aangekondigd zijn. Demonstranten kregen te horen dat ze moesten vertrekken, anders volgde aanhouding. Een kleine groep werd in een hoek gedreven nabij het AZC, terwijl vlaggen in beslag werden genomen.

Tegelijkertijd mocht de Antifa-demonstratie voor meer asielzoekers en tegen het protest ongehinderd doorgaan. Waar bij de anti-AZC-groep een massale politiemacht aanwezig was, volstonden bij de linkse demonstranten volgens het verslag slechts enkele agenten. Opvallend was dat veel Antifa-demonstranten met gezichtsbedekkende kleding liepen — iets wat in Nederland in beginsel strafbaar is in het openbaar bij demonstraties. “Vergelijk de politie-inzet eens,” klinkt het in het verslag. “Honderden Antifa-demonstranten kregen alle ruimte, terwijl bezorgde burgers direct werden weggestuurd.”

Bolwerk van Hamas en gezichtsbedekking

Critici wijzen erop dat de Antifa-tegendemonstratie in dit geval fungeerde als een bolwerk van Hamas-sympathisanten, met uitingen en deelnemers die banden met pro-Hamas-activisme vertonen. De massale aanwezigheid van deelnemers met bedekte gezichten versterkt het beeld van een militante, weinig transparante groep, terwijl vreedzame burgers direct werden ingeperkt.

Bezorgde burgers versus framing

Demonstranten tegen het AZC gaven aan vooral bezorgd te zijn over de veiligheid in het dorp, met name voor vrouwen en kinderen. “We willen gewoon weer veilig over straat kunnen zonder aangeraakt of nageroepen te worden,” zei een lokale bewoner in het verslag. Velen voelden zich gefrustreerd omdat vreedzame uiting van onvrede direct werd afgekapt.

Ongehoord Nederland wijst op een patroon: protesten tegen massale asielopvang worden snel als risicovol bestempeld en beëindigd, terwijl linkse acties – vaak met een geschiedenis van confrontaties – meer speelruimte krijgen. Dit zou wijzen op een gebrek aan neutraliteit bij handhaving.

Den Haag, 7 mei 2026 – Tweede Kamerlid Doğukan Ergin (DENK) heeft met zijn Twitter-bericht over een veertien jaar oude satirische tweet van Annabel Nanninga (JA21) volgens critici geen enkel respect getoond voor de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog. In plaats van een inhoudelijke discussie aan te gaan over de invulling van de Nationale Dodenherdenking, kiest Ergin ervoor een oude provocerende grap uit Nanninga’s GeenStijl-periode uit 2012 erbij te slepen.

In die tijd werkte Nanninga bij het satirische weblog GeenStijl, bekend om zijn zwartgallige en vaak bewust ongepaste humor. Haar opmerking op 4 mei 2012 (“Wat zijn jullie stil. is er iemand dood ofzo?”) was een typische shocktweets in die stijl – bedoeld als provocatie, geen ontkenning of bagatellisering van de miljoenen slachtoffers. Dat wisten Ergin en zijn medestanders dondersgoed, zo stellen ingewijden.

“Dit gaat niet over respect voor de gevallenen,” zegt een bron binnen JA21. “Dit is puur een poging om Annabel zwart te maken omdat ze pleit voor twee dagen per jaar waarin het primair over Nederlandse slachtoffers, de gevallenen voor onze vrijheid en de Joodse slachtoffers van de Shoah mag gaan, zonder dat er direct hedendaagse politieke agenda’s bijgesleept worden. Door een oude satire-tweet te misbruiken, relativeert Ergin juist het belang van die specifieke herdenking.”

Critici wijzen erop dat Ergin en DENK met dit soort acties bewust polariseren. DENK, dat door sommigen in verband wordt gebracht met invloeden uit de Moslimbroederschap-netwerken en radicale linkse identiteitspolitiek, lijkt herdenkingen steeds vaker te willen gebruiken als platform voor bredere, actuele politieke statements. Door Nanninga’s satire bewust verkeerd te framen, wordt de discussie niet over respect voor slachtoffers gevoerd, maar over identiteit en slachtofferschap-hiërarchie.

“Ze weten dondersgoed dat het satire was,” aldus een commentator. “Dit is geen verdediging van WOII-slachtoffers, maar een klassieke verdeel-en-heers-tactiek. Terwijl Nederland juist op 4 en 5 mei zou moeten stilstaan bij de gruwelen van de bezetting en de Holocaust, maken partijen als DENK en hun radicale bondgenoten er een strijd om hedendaags activisme van.”

Ergin zelf reageerde niet direct op verzoeken om commentaar. Zijn bericht leidde tot felle reacties, waarbij veel Nederlanders het oprakelen van een 14 jaar oude GeenStijl-grap als goedkoop en respectloos bestempelen tegenover de miljoenen doden die in de Tweede Wereldoorlog vielen.

Of dit incident leidt tot verdere escalatie in de toch al gespannen discussie over de toekomst van de Nederlandse herdenkingscultuur, moet nog blijken.

Amsterdam, 1 mei 2026 – Tijdens de traditionele 1-mei-demonstratie op het Museumplein in Amsterdam was Tweede Kamerlid Sarah Dobbe (SP) aanwezig en werd ze ter plaatse geïnterviewd. In dezelfde manifestatie liep de Nederlandse tak van Hollanda Halk Cephesi prominent mee in het rode blok, vooraan in de zogenoemde “kızıl kortej”.

Hollanda Halk Cephesi is de Nederlandse vertegenwoordiging van de DHKP/C (Devrimci Halk Kurtuluş Partisi/Cephesi), een extreem-linkse Turkse organisatie die door de Europese Unie, de Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk en Nederland als terroristische organisatie wordt aangemerkt. De groep heeft een geschiedenis van gewapende aanslagen in Turkije en onderhoudt een supportnetwerk in Europa.

In beelden van de demonstratie is te zien hoe Halk Cephesi en de gelieerde jeugdorganisatie Dev-Genç met vlaggen en leuzen vooraan in het revolutionaire deel van de stoet liepen. Sarah Dobbe werd in dezelfde omgeving geïnterviewd, te midden van rode vlaggen en demonstranten uit dit blok. PowNed-journalist Jochem van der Meer sprak haar aan op locatie, waarbij een naamplaatje “SARAH DOBBE – Kamerlid SP” zichtbaar was.

Critici wijzen erop dat een volksvertegenwoordiger zich op deze manier associeert met een milieu waarin een erkende terroristische frontorganisatie prominent aanwezig is. De SP heeft traditiegetrouw banden met linkse demonstraties en vakbondsacties op 1 mei, maar de prominente aanwezigheid van DHKP/C-gerelateerde groepen roept vragen op over de grenzen van politieke solidariteit

Sarah Dobbe zelf heeft via sociale media gereageerd op de Dag van de Arbeid en benadrukt de boodschap van meer waardering voor werkenden. Tot nu toe is er geen reactie van haar op de kritiek over de samenstelling van de demonstratie

De AIVD en NCTV volgen DHKP/C-activiteiten in Nederland al langer vanwege de terroristische status van de moederorganisatie en mogelijke financierings- en propagandadoeleinden

BRON:

POWNED

Eindelijk een politica die geen blad voor de mond neemt! In deze video kijken we naar het krachtige optreden van Afroditi Latinopoulou, de leider van de Griekse partij Foni Logikis (Stem van het Verstand). Terwijl veel Europese leiders om de hete brij heen draaien, kiest Latinopoulou voor een heldere, realistische koers die de veiligheid van de westerse beschaving vooropstelt.

Waarom haar standpunt essentieel is:

Latinopoulou windt er geen doekjes om: Hamas is een terroristische organisatie die volledig vernietigd moet worden. Ze legt uit dat er geen vrede mogelijk is zolang een terreurgroep die uit is op de vernietiging van de vrije wereld, de ruimte krijgt om te opereren.

Daarnaast doorbreekt ze een groot politiek taboe door de feiten te benoemen: Palestina is geen staat. Ze wijst op de historische en juridische realiteit en stelt dat het erkennen van een niet-bestaande staat enkel dient als beloning voor radicale elementen. Voor Latinopoulou is het simpel: we moeten stoppen met politiek correcte illusies en terugkeren naar de logica en de feiten.

Wat je in deze video ontdekt:

Moedig leiderschap: Waarom Latinopoulou de enige is die de waarheid durft te zeggen in Brussel en Athene.

Bescherming van het Westen: Haar visie op waarom de vernietiging van Hamas essentieel is voor de veiligheid van Europa.

Historische feiten: De argumenten waarom de claim op een Palestijnse staat volgens haar ongegrond is.

Geen compromissen: Waarom zij weigert te buigen voor de druk van links-liberale media.

​”Het is tijd voor de stem van het verstand. We kunnen terrorisme niet sussen; we moeten het verslaan.”