Ter Apel, 10 mei 2026 – Ongehoord Nederland heeft gisteren een opvallend verslag gepubliceerd van twee gelijktijdige demonstraties in Ter Apel. Terwijl een kleine groep demonstranten tegen de komst van een AZC vrijwel direct door politie en Mobiele Eenheid (ME) werd opgebroken en verspreid, kreeg een Antifa- en extreemlinkse tegendemonstratie voor meer migranten alle ruimte. Het beeld dat naar voren komt, is volgens velen een schoolvoorbeeld van een dubbele standaard binnen politie en justitie.
Verslaggever Elja van Middelkoop van Ongehoord Nederland was ter plaatse. Volgens het verslag werden anti-AZC-demonstranten al bij aankomst tegengehouden, weggestuurd of gearresteerd, nog voordat de demonstratie goed en wel kon beginnen. De politie voerde het bevel uit van de burgemeester: de demonstratie zou niet aangekondigd zijn. Demonstranten kregen te horen dat ze moesten vertrekken, anders volgde aanhouding. Een kleine groep werd in een hoek gedreven nabij het AZC, terwijl vlaggen in beslag werden genomen.
Tegelijkertijd mocht de Antifa-demonstratie voor meer asielzoekers en tegen het protest ongehinderd doorgaan. Waar bij de anti-AZC-groep een massale politiemacht aanwezig was, volstonden bij de linkse demonstranten volgens het verslag slechts enkele agenten. Opvallend was dat veel Antifa-demonstranten met gezichtsbedekkende kleding liepen — iets wat in Nederland in beginsel strafbaar is in het openbaar bij demonstraties. “Vergelijk de politie-inzet eens,” klinkt het in het verslag. “Honderden Antifa-demonstranten kregen alle ruimte, terwijl bezorgde burgers direct werden weggestuurd.”
Bolwerk van Hamas en gezichtsbedekking
Critici wijzen erop dat de Antifa-tegendemonstratie in dit geval fungeerde als een bolwerk van Hamas-sympathisanten, met uitingen en deelnemers die banden met pro-Hamas-activisme vertonen. De massale aanwezigheid van deelnemers met bedekte gezichten versterkt het beeld van een militante, weinig transparante groep, terwijl vreedzame burgers direct werden ingeperkt.
Bezorgde burgers versus framing
Demonstranten tegen het AZC gaven aan vooral bezorgd te zijn over de veiligheid in het dorp, met name voor vrouwen en kinderen. “We willen gewoon weer veilig over straat kunnen zonder aangeraakt of nageroepen te worden,” zei een lokale bewoner in het verslag. Velen voelden zich gefrustreerd omdat vreedzame uiting van onvrede direct werd afgekapt.
Ongehoord Nederland wijst op een patroon: protesten tegen massale asielopvang worden snel als risicovol bestempeld en beëindigd, terwijl linkse acties – vaak met een geschiedenis van confrontaties – meer speelruimte krijgen. Dit zou wijzen op een gebrek aan neutraliteit bij handhaving.
